RS Radio

Loading...
Home
RS Radio - Αρχική σελίδα
Add your station
Κάνετε αίτηση για να προστεθεί ο σταθμός σας στο RS Radio.
Sign-up
Δημιουργήστε εντελώς δωρεάν τον λογαριασμό σας!
Contact
Επικοινωνήστε μαζί μας!
Browse Stations
Category
Location

RS Radio > Blog > Main
Home
Back
Articles
Categories
TextSize
H θεωρία της μακριάς ουράς (The Long Tail) και γιατί δεν ισχύει

Όταν μια ιδέα γίνει πολύ δημοφιλής, αξίζει μελέτη ο λόγος γιατί αποκαλύπτει πράγματα για την κοινωνία και την εξέλιξή της.

Η μακριά ουρά είναι μια τέτοια ιδέα. Βασικό της θεώρημα είναι ότι η τεχνολογία αλλάζει τους κανόνες έτσι ώστε να υπάρχουν τρόποι οικονομικής εκμετάλλευσης όχι μόνο των πιο δημοφιλών προϊόντων αλλά και των πιο ασυνήθιστων.

 

Ποιοί θέλουν να είναι αλήθεια αυτό; Όλοι οι άνθρωποι της τεχνολογίας βέβαια. Χάρη σε όλα αυτά που φτιάχνουν οι «κατσαβιδάκηδες» ο κόσμος είναι πλουσιότερος. (Στα Αγγλικά χρησιμοποιούν την λέξη “abundance” για να δώσουν την αίσθηση του πλούτου μέσα από τις αυξημένες επιλογές.)

Αλλά γιατί έχει πιάσει τόσο πολύ και στον κόσμο του marketing; Καθώς διαλύονται οι παλιές δομές στα ΜΜΕ και την διαφήμιση, οι άνθρωποι του χώρου είναι απεγνωσμένοι. Ψάχνουν ελπίδα οπουδήποτε. Και η θεωρία της μακριάς ουράς τους κερδίζει λίγο χρόνο. Πόσες εταιρείες έχουν project για νέα και βελτιωμένα online καταστήματα που θα εκμεταλλεύονται την μακριά ουρά; Για online προσπάθειες που θα φέρουν κάπως (κανείς δεν ξέρει ακριβώς πως) αυτούς τους νέους, συνειδητοποιημένους καταναλωτές στην παλιά επιχείρηση;

Το βασικό πρόβλημα με την θεωρία της μακριάς ουράς είναι ότι δεν ισχύει. Από την αρχή ο Chris Andersen επικεντρώθηκε σε μεμονωμένα παραδείγματα για να την αποδείξει. Μεθοδολογικά απαράδεκτο. Μερικά παραδείγματα:

1. Μηχανές προτάσεων

Χρησιμοποιεί ένα παράδειγμα επιτυχίας βιβλίου χάρη σε πρόταση στο Amazon. Βγήκε λέει το IntoThinAir και μετά έγινε επιτυχία το Touching The Void, δέκα χρόνια μετά την έκδοσή του. Καθότι τυχαίνω ορειβάτης και μεταφραστής ορειβατικού βιβλίου θα διαφωνήσω ιδιαίτερα. Οι μηχανές προτάσεων αποδεδειγμένα ΔΕΝ αυξάνουν την ποικιλία αλλά την μειώνουν. Μια εξαιρετική αναλυτική προσέγγιση

Ακόμα και όταν αυξάνουν λίγο για τον μεμονωμένο χρήστη την ποικιλία, συνολικά την μειώνουν.Επίσης έχει ένα τεράστιο λογικό σφάλμα το συγκεκριμένο του παράδειγμα. Όταν έγινε επιτυχία το παλιότερο βιβλίο, δεν ήταν πια στην «μακριά ουρά»! Αφού ήταν πλέον best seller!!

2. Υποφέρουμε από τις εμπορικές βλακείες

Βασικό σημείο εκκίνησης της θεωρίας είναι ότι τα παλιά βιομηχανικά μοντέλα στην διανομή είτε προϊόντων ή και media ήταν περιορισμένα. Μόνο τόσα χωράνε στο ράφι, μόνο τόσα κανάλια στην τηλεόραση. Με τις νέες τεχνολογίες άπειρες επιλογές, πολύ πιο εύκολα. Με ποιό ακριβώς κριτήριο όμως μπορεί να αποδείξει τώρα κάποιος ότι η ποιότητα έχει ανεβεί; (Ακόμα και αν ήταν γεγονός.) Δεν θα δυσκολευόταν οποιοσδήποτε να βρει χιλιάδε ακόμα πιο τρανταχτά παραδείγματα ότι τα πράγματα χειροτερεύουν.

3. Δεν ισχύει ο νόμος του Pareto

Καθότι τον αγαπάω πολύ αυτόν τον νόμο και προσπαθώ να ζω με αυτόν (δηλαδή να ασχολούμαι μόνο με το 20% της προσπάθειας που φέρνει το 80% του αποτελέσματος και μετά να αράζω!) εδώ ειδικά έχω μεγάλη ένσταση. Ο Andersen φέρνει διάφορα παραδείγματα όπως μια εταιρεία που έχει ψηφιακό jukebox και πουλάει αντί για 100 τραγούδια, 10 χιλιάδες τραγούδια. Ω, τι έκπληξη, τα επιλέγουν σχεδόν όλα οι πελάτες τους. Ναι, αλλά αυτά είναι απλά τα 10 χιλιάδες πιο δημοφιλή τραγούδια! Δηλαδή αν τα βάλουμε σε στατιστική ανάλυση με όλα τα τραγούδια του κόσμου, πάλι μπορεί να ισχύει ο νόμος του Pareto! (Δεν λέω «θα ισχύει» γιατί έχω αρκετή κατανόηση των τρόπων επιστημονικής στατιστικής προσέγγισης για να μην πετάω έτσι αυθαίρετα συμπεράσματα σαν τον Andersen…)

4. Η αυξημένη ποικιλία δεν έχει κόστος

Σε ποιόν πλανήτη; Δεν κοστίζει λέει τίποτα να κρατάμε τραγούδια σε server, ούτε να έχουμε online διαθέσιμα προϊόντα. Μιλήστε με κάποιον υπεύθυνο μηχανογράφησης! Οι σκληροί δίσκοι, οι υπολογιστές, το λογισμικό, το bandwidth πρόσβασης, η διαθεσιμότητα 24/7/365, η σύνδεση βάσεων δεδομένων, οι μετατροπές δεδομένων, ο προγραμματισμός...όλα αυτά κοστίζουν και πολύ μάλιστα.

5. Η συλλογική νοημοσύνη

Πολλά έχουν γραφτεί (και από εμένα!) για την συλλογική νοημοσύνη. Είτε είναι ότι η Wikipedia είναι πλέον πιο έγκυρη και ενημερωμένη από την Brittanica ή από τις μηχανές προτάσεων. Αλλά όλα αυτά εξαρτώνται από το επίπεδο συμμετοχής και από τις πλατφόρμες/αλγόρυθμους επίλυσης διαφορών και εξαγωγής συμπερασμάτων. Δηλαδή μια λογική υπερισχύει τελικά είτε είναι αυτό που βγάζει πρώτο στην αναζήτηση το Google σαν πιο πιθανό να σου ταιριάζει ή αυτό που θεωρεί το Netflix σαν ταινία που θα σου αρέσει.

6. Κάντε τα πάντα διαθέσιμα

Ο πρώτος κανόνας της μακριάς ουράς είναι ότι υπάρχει ζήτηση για τα πάντα. Άρα πρέπει να τα διαθέσουμε. Και επειδή είναι εντυπωσιακό πόσα μικροπράγματα μπορεί να θέλουν πόσοι άνθρωποι, τα νούμερα κάνουν το εγχείρημα να αξίζει τον κόπο. Αν ήταν έτσι ο κύριος Andersen θα ήταν επιχειρηματίας και όχι συγγραφέας! Το εμπόριο για χιλιάδες χρόνια ξέρει πολύ καλύτερα από αυτόν όμως. Όταν και εάν το κόστος διάθεσης κάτι πέσει αρκετά, υπάρχουν άνθρωποι που θα το εκμεταλλευτούν είτε είναι η EasyJet ή ο Richard Branson. Αυτό είναι θέμα συσκευασίας, διανομής και μείωσης κόστους, όχι μακριάς ουράς.

7. Κόψτε την τιμή στην μέση και ξαναμειώστε την.

Όταν έγραφε αυτήν την μάγκικη πρόταση στην αρχική του επεξήγηση της μακριάς ουράς που να ήξερε ο Andersen πόσο έξω θα έπεφτε. Μάλιστα, επειδή εδώ έπεσε πιο έξω από όλα τα σημεία, είναι και θέμα του επόμενού του βιβλίου, του “FREE” και τώρα ασχολείται με το πόσο επηρεάζει το τζάμπα τον κόσμο πλέον. Πιάνει λοιπόν την μουσική βιομηχανία και αναλύει το κόστος ανά τραγούδι για να μας αποδείξει ότι μπορεί να πωλείται 17 σεντς αντί για 20 και ούτω καθεξής. Και πάλι απλοποιεί μια ολόκληρη βιομηχανία με χιλιάδες παίχτες και δίκτυα συμφερόντων με τρόπο ανόητο. (Εδώ ένα άρθρο μου για το πως το δωρεάν διαλύει την βιομηχανία πορνό.) Και βέβαια δεν έχει συγκεκριμένη λύση να αντιπροτείνει εξίσου εύκολα με την αποδόμησή του. Αόριστες γενικολογίες ότι «πολλά υποσχόμενες τεχνολογίες» από εδώ και από εκεί «μπορεί» να είναι η λύση.

8. Μόνη της η μακριά ουρά δεν φτάνει.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το mp3.com σαν παράδειγμα αποτυχίας, επειδή συγκεντρώθηκε μόνο στην μακριά ουρά. Χρειάζεται λέει και επιτυχίες γνωστές και τα περίεργα για να δουλέψει το κόλπο. Αυτό όμως αναιρεί όλο το προηγούμενο σκεπτικό του! Αφού η τεχνολογία δίνει τους τρόπους τόσο απλόχερα, γιατί πρέπει να καταφύγουμε σε τέτοια κόλπα για να σερβίρουμε στα μωράκια το κρέας τους κρυμένο κάτω από την φρουτόκρεμα; Είναι παράλογο και υποτιμητικό για ότι έχει χτίσει μέχρι εκεί στην θεωρία του για τον σύγχρονο διαδικτυωμένο καταναλωτή!

9. Γυρίστε στα μονοπώλια

Χρησιμοποιεί και πολλά παρεμφερή παραδείγματα μικρών προσπαθειών που απέτυχαν. Επειδή δεν είχαν αρκετή γκάμα. Δεν είχαν αρκετή τεχνολογία. Δεν είχαν αρκετή προώθηση. Δεν ήταν αρκετά μεγάλα εγχειρήματα για να πιάσουν. Δηλαδή ο τρόπος για να πετύχει η μακριά ουρά είναι να την κυνηγήσει κάποιος αρκετά μεγάλος! Δυστυχώς αυτό ακριβώς είναι και η online πραγματικότητα και την βλέπει πλέον ξεκάθαρα στο επόμενο βιβλίο του.

Το Google χαρίζει πράγματα (γεωγραφικά δεδομένα, προγράμματα, διάθεση βίντεο, χώρο στους server τους) με τις πλάτες από τα έσοδα στον χώρο όπου έχει μονοπώλιο. Είναι τεράστιο εμπορικό, νομικό και ηθικό το κενό και φταίει σε επίπεδο νομιμοποίησης η θεωρία της μακριάς ουράς.


Views: 834
Rate Article:
Add Comment
Χρειάζεται να είστε εγγεγραμένος χρήστης για να προσθέσετε σχόλια. Δημιουργήστε εντελώς δωρεάν τον λαγαριασμό σας εδώ